Poëzie

Woorden die een eigen adem krijgen

Een gedicht hoeft niet lang te zijn om iets in beweging te zetten. Soms heeft een dichter slechts één regel nodig om een verloren tijd terug te roepen. Poëzie kan spelen met klank en stilte, met wat wordt genoemd en met wat zorgvuldig onuitgesproken blijft.

Geschreven poëzie en uitgesproken poëzie hebben ieder hun eigen kracht. Op papier kan de lezer terugkeren naar een woord dat blijft hangen. Tijdens een voordracht voegt de stem ritme, aarzeling en nadruk toe. Spoken word zoekt vaak de directe uitwisseling met aanwezige luisteraars en kan persoonlijke vragen of maatschappelijke thema's een scherp geluid geven.

Meertaligheid biedt nieuwe mogelijkheden. De klank van een gedicht verandert wanneer een taal wordt gekozen, vertaald of naast een andere taal klinkt. Waar vertalingen worden aangeboden, hoort het oorspronkelijke werk herkenbaar te blijven. Zo doen wij recht aan de stem van de maker.

Deze ruimte is bedoeld voor gedichten om rustig te lezen, voordrachten om terug te luisteren en ontmoetingen met dichters. Daarbij willen we de woorden niet verklaren alsof er slechts één betekenis mogelijk is: een gedicht laat de lezer ook zelf ontdekken.